PC OPSCHONEN EN DAN NOG MAAR VEEL MEER.

PC OPSCHONEN EN DAN NOG MAAR VEEL MEER.

Naïviteit en grensoverschrijdend gedrag bij kinderen.

 

Vorige week kwam iemand langs op de PC op te schonen. Hij was
traag, liep telkens vast. Even helemaal de tijd voor een grondige APK beurt.
Dat bleek ook wel nodig want er stond nogal wat “rotzooi” op, die het allemaal
behoorlijk vertraagde.

Nou neem ik al dit soort zaken altijd symbolisch en realiseerde me
dat het ook tijd was om weer het een en ander los te laten. Om goede overwe-
gingen te maken. Wat doe ik wel, wat doe ik niet en om hier en daar wat bij te
sturen.

Aangezien de “Computer-man” er toch was, vroeg ik hem ook
direct even de PC van mijn jongste dochter na te kijken. Ze is een beginnende
puber en internet (een werkwoord in deze) er vrolijk op los. De virusscanner
voerde zijn scan uit en het resultaat mocht er wezen.

Er waren enkele honderden mogelijke virussen gevonden,
waarvan een paar toch wel zeer ernstig waren. Als de virusscan niet
was uitgevoerd had het zeker verkeerd af kunnen lopen met de PC.
Tja…en dan ook hier geldt de symboliek.

Mijn moederlijke intuïtie stond al een tijdje op de hoogste staat
van alertheid.Ze was erg in beslag genomen door haar PC en vond het ook
niet zo prettig als iemand van ons meekeek. Nou was dat niet het enige natuurlijk
dat mij als moeder bezighield. Er waren wel wat meer zaken die mijn aandacht trokken.

Het zijn allemaal van die hele kleine kleinigheidjes waar je misschien
in eerste instantie niet zoveel achter zou zoeken, maar ze gaan een puzzelstukje met
elkaar vormen. Het is ook niet iets dat je kunt uitleggen, je ouderlijke intuïtie verteld
je dat er iets is. En een moeder of vader die het heeft meegemaakt weet wat ik bedoel.

Nou ben ik het type moeder die haar kinderen graag vrijheid geeft
en ze niet aan strakke banden wil leggen en al helemaal niet telkens wil controleren.
Af en toe bekijk ik wel de door mijn kinderen gebruikte social media om een beetje te
zien wat ze in die omgeving bezighoudt.

Dat kan niet altijd mijn goedkeuring wegdragen gezien foto’s die
gemaakt en gepubliceerd worden. Woorden, taalgebruik die ik soms zie. Kijk
ik echter bij andere kinderen zie ik dat het schijnbaar vrij normaal is. Dus
maar even niet zo’n zeur van een moeder zijn.

Mijn intuïtie gaf nu toch wel aan dat het tijd was iets meer aan
controle te gaan doen. Maar eens van mijn idealen afstappen en met een
MSN controle beginnen toen ze er even niet was. Dit gaf al zoveel inzichten
dat ik maar verder ging met mijn controle. GSM controleren op berichten,
andere social media verder afspeuren. Mama was een ware detective.

Absoluut niet leuk om te doen, maar zeer noodzakelijk bleek.
Ze bleek te jong om haar eigen grenzen te bewaken. De verleidingen van
het internet; dagelijks contacten, over een weer kunnen schrijven wat je
wilt, over en weer kunnen zenden wat je wilt. Mogelijkheden te over.
En iedereen doet het, dus doe je toch mee?

Het lijkt wel alsof het hoogte van het vriendenaantal op Hyves
en Facebook belangrijker is de inhoud. Kinderen voegen personen toe
die ze helemaal niet kennen. Je kent ze niet, dus wie zegt dat de profiel-
informatie of zelfs de foto wel klopt.

En dan ben je een puber die nog weinig tot geen weet heeft van
alles wat er mogelijk is als je teveel over je grenzen gaat of laat gaan. Ze
leven nog zo in hun eigen wereldje dat alles daarbuiten nog heel erg
onbekend is. En gelukkig maar! Het is ook heerlijk om binnen dat eigen
wereldje eerst alles te verkennen.

Alleen het internet houdt ze niet binnen dat eigen wereldje. Het
internet trekt je erbuiten. Brengt je met mensen in contact van verschillende
leeftijden, verschillende achtergronden, verschillende normen en waarden.
Niks mis mee, je leert ervan. Alleen hoor je, naar mijn mening, te leren met
vallen en opstaan en langzaam ouder worden.

Het internet geeft je die tijd niet. Je kunt alles gepresenteerd
krijgen binnen een paar maanden waar je 10, 15 jaar geleden jaren overdeed.
De ervaringen lijken wel opgedrongen als je je er niet tegen beschermd.

De moeder in mij die het ideaal heeft mijn kinderen in vrijheid op
te voeden, heeft wat verbodsregels in gesteld voor de social media. GSM is
ingenomen en weinig kan meer zonder mijn goedkeuring en controle.
Het werkt alleen maar als ik er echt achter sta. Ik vind het vreselijk, maar ik
sta er helemaal achter. Dus werkt het.

Ze mag weer gewoon kind zijn. Bedenken wat er nog meer te doen
is buiten het internet om. Het geeft rust, voor ons beiden. Grenzen zijn niet
altijd leuk, maar geven ook veel veiligheid en rust.
Ik zou nog eindeloos kunnen schrijven over dit thema; kinderen geboren in
de jaren 1997 en 1998 die moeite hebben met begrenzen. Volwassen met
soortgelijke “problematiek” en hoe zij zich in situaties kunnen manoeuvreren
die weinig voldoening geven.

Ik spreek regelmatig ouders met soortgelijke inhoudelijke vragen
ten aanzien van de opvoeding. Als “ondersteuning” was er kortgeleden een
interessante film op over een 16-jarige meisje dat met open ogen een val binnenliep.
Ik kan me, helaas, weer een beetje meer ervarings-deskundig noemen.

Zoals ik al zei, ik zou er eindeloos over kunnen praten en schrij-ven. Dit besluit ik nu echter maar met de overtuiging dat opvoeden een taak
is die je niet even tussen neus en lippen door uitvoert en dat zeker nooit echt
stopt. Zij het dat het verandert van “bijsturen” naar “je overtuigingen en
waarheden voorleven”.

Heb je soortgelijke ervaringen? Ik lees je reactie graag !

© 2011 Lieza Geuzinge | Centrum ontwikkeling en educatie
Vind je dit artikel interessant, ook voor iemand anders? Delen kan eenvoudig via de buttons hieronder.

Alvast hartelijk dank!

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Opvoeden

Heeft je kind vrijheid nodig om te leren of juist heel veel grenzen?

Onderwijs moet afgestemd zijn op elk kind afzonderlijk. Iets waar iedereen een voorstander van zal zijn, maar wat niet zo gemakkelijk realiseerbaar is.
Er zijn in het basisonderwijs veel verschillende onderwijstypes waar we voor kunnen kiezen. Het Jenaplanonderwijs, Montessorionderwijs, Vrije School, regulier onderwijs (onderverdeeld in verschillende levensbeschouwingen). We proberen het kind naar die school te doen waar we denken en hopen dat het kind goed past.
Vaak is het vooraf echter niet duidelijk waar het kind goed past en is het een kwestie van gaandeweg ontdekken.

Veel vrijheid in het Montessorionderwijs

Hier gebruik ik een voorbeeld van een kind wat naar het Montessorionderwijs ging. De ouders vonden dit een fijne en warme school. Het kind kreeg veel mogelijkheden om zichzelf te ontwikkelen. Elke dag was er veel vrijheid om zelf de dag in te delen met allerlei taakjes en lessen om te leren. Er waren wel enkele lessen die klassikaal gegeven werden maar de meeste lessen kon het kind zelf of met een ander kind samen leren. Natuurlijk was er wel een algemene planning maar dat lag als een groot raamwerk om de zelf uit te voeren opdrachten heen.
De ouders vonden het heerlijk om te zien dat het kind niet in een stramien werd gedrukt en veel vrijheid kreeg om zijn dag in te delen. Het was zoveel anders dan het klassikale onderwijs dat zij vroeger hadden genoten. Wat moest dit heerlijk zijn voor een kind, zo leren in vrijheid!
Helaas bleek het een kind te zijn wat veel moeite had met het leren. Er werden geen cijfers gegeven maar de beoordelingen die het kreeg kwamen zelden op zeer goed. Het was meestal net voldoende. De ouders kregen de overtuiging dat dit kind waarschijnlijk niet zo intelligent was als het andere kind in het gezin. Het was nou eenmaal zo en inmiddels had het kind ook al eens een jaar verlengd omdat het niveau niet voldoende was om door te stromen naar de volgende groep.

Een opstandig onhandelbaar kind

Daarnaast was het kind als het thuiskwam erg opstandig. Het had eerst een halfuur nodig om uit te razen. Het was boos, onhandelbaar, huilde om het minste of geringste. De dag was dan ook lang, middageten gebeurde op school, ongetwijfeld was dat de verklaring voor het gedrag.
Ook kwam het kind vaak thuis met “klachten” over de juf. Ze was boos op me omdat ik het niet kon. Ze schold op me.
Dat was iets dat de ouders verbaasde want ze ervaarden de juf zelf als een warme juf met aandacht voor de kinderen. De ouders bespraken het wel met de juf maar de uitspraken van het kind werden aan beide kanten niet goed begrepen. “Ze heeft ook wel veel fantasie” was de conclusie.

Verandering van school

Na 5 jaar Montessorionderwijs, voor dit kind, ging het gezin verhuizen naar een ander dorp. De verhuizing bracht een andere school met zich mee. Automatisch keken de ouders uit naar een Montessorischool in de nieuwe omgeving. Eén van de juffen van de oude school opperde de optie om eens een reguliere school te gaan proberen. Het zou misschien een andere invloed op het kind kunnen hebben. Alhoewel de ouders deze keuze niet zo graag maakten, want het Montessori-onderwijs was voor een kind toch heerlijk onderwijs,  besloten ze toch naar het advies van de juf te luisteren en een reguliere school te bezoeken.
De school was klein, het onderwijzend persoon aardig en warm, maar alles was zo anders dan op de oude school. Alle lessen gingen klassikaal. Er werden cijfers gegeven, het ging om scores.
Ondanks de weerstand van de ouders werd de knoop toch doorgehakt. Organisatorisch bood de school wel voordelen. Het kind kon zelfstandig naar school fietsen en het kwam nu naar huis om om 12.00 uur een broodje te eten.

Verandering van kind

De verbazing steeg met de maanden die kwamen. Het kind gedijde goed. De cijfers waren goed, ze presteerde boven het gemiddelde, haar leervermogen steeg.
De strakke, duidelijke structuur deed wonderen. Het kind hoefde niet meer zelf na te denken over wanneer het iets moest gaan doen. Het werd aangereikt. Dan en dan maak je je rekenwerk.
Langzamerhand vielen de puzzelstukjes op zijn plaats. Doordat er zoveel ruimte gegeven werd op de vorige school ontstond er faalangst bij het kind. “Wanneer moet ik dit gaan doen?”, “Dit gaat vast niet lukken als ik dit alleen moet gaan doen”, “de juf wordt vast boos op me als ik het niet kan”, “ik doe het maar niet, dan kan ik ook geen fouten maken”…………

Strakke structuur en regels

Dit kind ervaarde veiligheid in de strakke structuur en regels. Er was duidelijke klassikale uitleg en het kon leren van de vragen die klassikaal gesteld werden van andere kinderen. Deze omgeving bood het kind heel veel veiligheid.

Daarnaast mopperde het kind niet meer over de (nieuwe) juf, het was zelfs lyrisch over deze juf. Daarnaast was het kind blij en vrolijk als het uit school thuiskwam. De boze buien waren weg.
Al snel bleken ook enkele lichamelijke problemen,die tijdens de oude schoolperiode voortdurend aan de orde waren,verdwenen als sneeuw voor de zon.

Het juiste onderwijs bij het juiste kind

Het is niet altijd te voorzien of een kind het juiste onderwijs volgt. Soms moet dat blijken tijdens het volgen. Van school veranderen is niet eenvoudig en ingrijpend. In dit voorbeeld was het een (in dit geval prettige) bijkomstigheid vanwege de verhuizing.
Het is echter wel belangrijk om kritische blik te houden op het soort onderwijs en in welke mate het echt past bij je kind.
De verkeerde vorm van onderwijs kan o.a. een instabiele basis meegeven voor het vervolgonderwijs.

Meer weten of in gesprek komen? Neem contact op met Lieza Geuzinge, info@ontwikkelingeneducatie.nl 06-51 34 27 49, Het Centrum Ontwikkeling en Educatie.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Passend onderwijs

“Ik kom niet tot huiswerk maken”.

Een leerling komt naar huiswerkbegeleiding omdat zij moeite heeft met het huiswerk te maken. Ze komt er gewoon niet toe. Ze zit boven op haar kamer, helemaal alleen, maar ze doet simpelweg niets! Feit is dat ze nog enkele maanden te gaan heeft en ze er niet goed voor staat. Als het zo doorgaat zal ze 4 HAVO nog eens overnieuw moeten doen.

Afleidende factoren of discipline?

Van haar moeder moest ze al haar telefoon beneden laten liggen. Tenslotte leidt die alleen maar af. Radio of CD speler zijn niet aanwezig op haar kamer. Een computer, die op veel puberkamers te vinden is, heeft ze ook niet. Beneden staat één computer en die kan door alle gezinsleden gebruikt worden.

Dus ja, wat is nou eigenlijk het probleem? Alle prikkels zijn uit de kamer gehaald en dan nog maakt ze niet haar huiswerk. Ja geeft ze toe…ik pak ook wel eens een tijdschrift om in te gaan lezen. Hoe prikkelarm moet de kamer gemaakt worden? Ze bracht simpelweg niet de discipline op om zich alleen maar bezig te gaan houden met het huiswerk.

Straffen en belonen

Haar ouders hadden al van alles geprobeerd. De kamer van hun dochter was dus prikkelarm gemaakt (geen gsm, tv, radio etc). Er hing een advertentie van een huiswerkinstituut op het prikbord. Een leuk cadeau in het vooruitzicht. Motiverende gesprekken tussen ouder en kind. Schijnbaar hielp niets.
Overigens was dit een leuke, sociale puber, hulpvaardig, bereidwillig (in veel), absoluut geen “lastige puber” dus.

Huiswerkbegeleiding

Deze leerling kwam dus naar huiswerkbegeleiding. Samen bekeken we de stand van zaken, behaalde resultaten tot nu toe, cijfers die echt gehaald moesten worden om over te kunnen gaan, tentamens en herkansingen die waren te verwachten.
Tijdens ons gesprek werd me duidelijk dat haar probleem niets met haar intellectuele vermogens te maken had. Ze kon goed benoemen wat haar probleem was, begreep ook helemaal dat het zo niet verder kon. Alles was heel helder voor haar maar ze deed er simpelweg niets aan. Ze kon zich er niet toe zetten, hoe helder haar probleem ook was en waar de oorzaak lag (gewoon niet leren).
Helder voor haar was hoe dan ook dat ze dit wel wilde oplossen en haar resultaten wilde verbeteren.

Planning en structuur

Feit is dat de motivatie om hieraan te werken natuurlijk heel erg belangrijk is. En die motivatie had ze, nu, heel duidelijk.
Er lag een vakantieweek voor haar en de bedoeling was om in deze vakantieweek een start te maken met de voorbereidingen op tentamens en herkansingen. Ik prees haar motivatie om dit al in de vakantieweek aan te pakken.
We maakten een rooster waarin we alles planden wat er moest gebeuren. Gedurende de hele week was ze elke ochtend bezig met studeren en haar achterstanden inhalen.
Toen ze na een week terugkwam kwam ze bijna stralend binnen. Het gaat heel goed met me! Ik heb al heel wat ingehaald. Ze voelde duidelijk heel rustig en zelfverzekerd aan. Dit ging de goede kant op.

We maakten een nieuwe planning voor de komende dagen. Deze moest er nu wat anders uitzien, want tenslotte was het nu geen vakantie meer en waren de dagen grotendeels weer gevuld met school.

Probleem?

Toen ze enige dagen later terugkwam voor begeleiding kwam ze enigszins somber binnen. “Ik zeg het maar direct, ik heb niets gedaan”. Ik keek haar verbaasd aan en vroeg “helemaal niets?”.
Nee ze had daadwerkelijk helemaal niets gedaan. Ik was verbaasd gezien haar motivatie en opluchting de vorige keer, dat zou toch eigenlijk de basis kunnen zijn om door te zetten.
Ze was enigszins “afstandelijk” alsof ze wachtte op een soort straf van mij. Daar richtte ik echter niet mijn aandacht op. Deze terugval bood de mogelijkheid om helder te krijgen waar het probleem lag. Toen bleek dat ik meer aandacht richtte op het probleem helder krijgen dan op het feit dat ze niets gedaan had, ontspande ze en konden we samen in gesprek gaan.
We spraken de dagen door en wat ze wel en niet had gedaan. En bovenal wat in de vakantieweek anders was geweest dan nu, behalve dan het feit dat ze overdag weer naar school ging.
Het bleek dat ze tijdens de vakantie beneden in de woonkamer had gewerkt in aanwezigheid van haar moeder die haar huishoudelijke taken deed en nu de school weer was begonnen zat ze op haar kamer om  huiswerk te maken.

De oplossing

Beneden in de woonkamer werken maakte dat ze doorwerkte en alles deed wat op haar planning stond. Haar moeder liep wat om haar heen, bezig met haar werk. De leerling voelde de aanwezigheid van de moeder als een soort controle, zonder dat de moeder dit overigens daadwerkelijk deed, wat maakte dat ze bleef doorwerken.
Dit was dus juist een noodzakelijke prikkel voor haar, iemand die aanwezig was in hetzelfde vertrek als zij. Overigens kwam de moeder voorheen ook wel eens even kijken als ze op haar kamer zat, maar daarop reageerde het meisje handig door snel het tijdschrift weg te leggen en in werkhouding te gaan zitten.
Nee, het was echt nodig dat er iemand telkens aanwezig was.
Toen dit helder was maakten we weer opnieuw een planning maar nu rekening houdend met het feit dat ze in de woonkamer zou gaan zitten.

Wow we zijn er weer!

De oplossing leek simpel maar was het uiteindelijk ook. De eerstvolgende keer was er weer die stralende lach, ze had alles weer ingehaald! Ze studeerde nu beneden wat zeer goed werkte. Het rooster hing op het prikbord zodat het voor iedereen zichtbaar was, wat ze moest doen.
Ze ging met sprongen vooruit. Als er wat tijd over was na het inplannen van het rooster bleef ze om nog wat extra huiswerk te maken, waarbij mijn aanwezigheid als controlefactor diende.
Overigens was de begeleiding in zijn algemeenheid al een grote controlefactor geweest waardoor ze een nieuwe start had kunnen maken.

Lees hier meer over huiswerkbegeleiding bij Het Centrum Ontwikkeling en Educatie.
Lieza Geuzinge info@ontwikkelingeneducatie.nl 06-51 34 27 49

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Huiswerkbegeleiding

Europa wil gsm’s en draadloos internet uit scholen weren – Gezondheid – De Morgen

Europa wil gsm’s en draadloos internet uit scholen weren – Gezondheid – De Morgen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nieuwsartikelen

Moeten we leren?

Een kind wordt al vrij vroeg overstelpt met informatie. Al op vroege leeftijd wordt er veel van het kind verwacht, het moet veel leren.
Vooral het woordje moeten is hierin een zeer belangrijk woord. In moeten schuilt zoveel druk wat in feite een averechts effect heeft.

Leren op de basisschool
Ik herinner me nog het moment dat mijn oudste dochter in groep twee zat. De juf wees me in december van dat betreffende jaar op het feit dat mijn dochter het klokkijken niet beheerste én….. als ze dat in april nog niet goed beheerste kon ze niet door naar het volgende jaar!
Ik keek haar verbijsterend aan. Nog meer dan 3 maanden om dit te kunnen leren en nu al aandacht besteden aan het feit dat ze het nog niet beheerste.
Ik werd er opstandig van en geenszins ertoe bereid hier ook maar enkele aandacht aan te geven. Ik weet echter uit ervaring dat dit ook een andere uitwerking kan hebben op ouders en dat er juist extra druk wordt uitgeoefend op het kind, omdat het wel aan de verwachtingen moet voldoen.

Onze  leer-maatschappij
In feite is dit het systeem waar het kind al vrij vroeg in terecht komt. Onze maatschappij die verwacht dat we aan allerlei eisen voldoen. Bij die leeftijd hoort dit en bij die leeftijd hoort dat.
De druk van het moeten heeft vaak een averechts effect. In plaats van meer te presteren gaat het kind steeds minder doen.
Overigens misschien ten overvloede…mijn dochter beheerste, zonder extra aandacht, na 2 maanden het klokkijken als vanzelf. Ze kreeg namelijk zelf de behoefte om dit te gaan leren.

Zijn deze kinderen eenmaal aangekomen op de middelbare school is er inmiddels zoveel van hun gevraagd dat een groot deel van de leerlingen school als “niet leuk” is gaan ervaren.

Vanuit deze situatie kan huiswerk maken ook als een belemmering ervaren worden.
Er wordt een heleboel informatie aan geboden waar het kind niet uit zichzelf om heeft gevraagd. Dat dan ook nog eens moeten bestuderen kan een vrij grote belasting zijn.

Huiswerk maken
Het kind stimuleren om huiswerk te maken is geen gemakkelijk iets. Waar zit het knopje dat omgedraaid kan worden zodat het kind wel met plezier de informatie opneemt en met (in ieder geval meer) plezier het huiswerk maakt?

Bij huiswerkbegeleiding gaat het mijns inziens niet zo zeer om uitleg te geven over de stof die maar niet begrepen wordt, maar veel meer om het kind te motiveren zelf meer aandeel te hebben in het maken van het huiswerk.
Het is belangrijk te achterhalen wat het kind wel motiveert en wat niet. En wat maakt dat het ene wel motiveert en het andere niet?
Vraag het kind, wees geïnteresseerd en luister naar hoe het alles om school heen en het huiswerk maken ervaart. Probeer duidelijk te krijgen wat dit kind motiveert! Het is niet belangrijk om direct een oplossing klaar te hebben.
In feite komt het neer op daadwerkelijk contact maken. Op het moment dat dat gebeurt is, is er verder te werken en kun je samen (!) gaan kijken hoe je kunt werken met en aan het huiswerk.

Het kind zal zich gehoord en gezien voelen en zelf ook mee willen denken over oplossingen.

De benadering van een kind met studieproblemen is daarom heel erg belangrijk.  

Wil je meer informatie, kennismaken of reageren? Kijk dan eens op de website www.ontwikkelingeneducatie.nl of neem contact op via info@ontwikkelingeneducatie.nl of
06-51 34 27 49 Lieza Geuzinge

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Huiswerkbegeleiding